Tαξίδι στο γύρο του κόσμου

Γράφει η Κοινωνιολόγος - συγγραφέας Διονυσία Τριπολίτου

Ακολούθησα το άστρο μου και έτσι ξεκίνησε το δικό μου ταξίδι. Στη πορεία της περιπέτειας, κάποιος  μου είπε να προσέχω τους ανθρώπους, να μην τους εμπιστεύομαι , ότι θα με ξεγελάσουν.  Κι όμως συνάντησα  πολλούς που εμπιστεύτηκα και μοιραστήκαμε χαρές, λύπες και δράσεις. Στην συνέχιση της διαδρομής, συνάντησα εκείνους που μου είπαν ότι είμαι ρομαντική και αιθεροβάμον. Κι όμως συνάντησα  πολλούς που μοιραστήκαμε στιγμές και στιγμούλες, εικόνες και ιδέες. Ποιο πέρα, συνάντησα εκείνους που αμαύρωσαν την ψυχή μου, θέλησαν να αλλάξω τις ιδέες μου. Όμως στάθηκαν άλλοι να υποστηρίξουν την άνοιξη της ύπαρξής μου. Μου είπαν ότι η γενιά μας είναι άχρηστη. Κι όμως την κάθε  γενιά, κάποιος την διαπαιδαγωγεί. Μου είπαν στο εξωτερικό, ότι δεν μπορεί επειδή είμαι Ελληνίδα να είμαι πρώτη στην τάξη μου. Το ίδιο συνάντησα να γίνεται στη χώρα μου για όσους δεν είναι Έλληνες. Μου είπαν ότι δεν μπορώ να είμαι διαφορετική. Κι όμως συνάντησα τόσους άλλους που μου έμοιαζαν. Μου είπαν ότι έπρεπε να « ανήκω» κάπου, να γνωρίζω «κάποιον» αν ήθελα να πετύχω στη ζωή μου. Και όμως συνάντησα εκείνους που υποστήριξαν τις δεξιότητές μου. Μου είπαν να κάνω «έκπτωση» στις αξίες μου. Κι όμως σαν μαγνήτης προσέλκυσα εκείνους που εκτίμησαν την σταθερότητα μου. Μου είπαν να μην είμαι ο εαυτός μου. Κι όμως συνάντησα εκείνους που με αγάπησαν και με αποδέχτηκαν όπως είμαι. Μου είπαν να μην είμαι εξωστρεφής και επικοινωνιακή γιατί θα με εκμεταλλευτούν «κάποιοι». Και όμως συνάντησα το μοίρασμα και το πλούτο της ανθρώπινης επαφής. Μου είπαν ότι ενεργώ  «ορμητικά», ως «διάττοντας αστέρας». Κι όμως, συνάντησα άλλους τόσους που πορευόμαστε μαζί. Μου είπαν ότι κάποτε θα κουραζόμουν να ανιχνεύω το ταξίδι της ζωής και  την κάθε πτυχή του. Κι όμως είμαι ακόμα στις επάλξεις. Μου έβαλαν εμπόδια . Κι όμως συνέχισα να ακολουθώ το αστέρι μου. Αυτό ξέρει ότι όταν κοιτάς ψηλά, δεν σε φοβίζει τίποτα. Βρίσκεις τον τρόπο  να παρεκκλίνεις της πορείας ,τόσο όσο χρειάζεται, για να μη χάσεις τον προορισμό. Μου είπαν …αλλά έμαθα: να είμαι ευέλικτη έτσι ώστε να μη με τσακίσουν, να μη με πάρουν τα βόλια τους, να μη με αφανίσουν. Μου είπαν …αλλά έψαξα: να μάθω περισσότερα έτσι ώστε να έχω «εφόδια» έτσι ώστε να είμαι ο πολεμιστής του φωτός. Μου είπαν …αλλά διαπίστωσα: ότι όσοι επεδίωκαν να γίνω όμοιά τους είναι αυτοί που τραβάν μονίμως και αδιακρίτως χωρις αιδώ, την ανάπτυξη προς τα κάτω. Συνεχίζω λοιπόν! Απολαμβάνοντας το ταξίδι του κόσμου γνωρίζοντας ότι όλοι δεν μπορεί να συμφωνούν με όλους. Η μαγεία που αναβλύζει μέσα από τις μνήμες είναι εκείνη που με προστατεύει. Ευγνωμονώ όσους πορευτήκαμε και πορευόμαστε μαζί. Ευχαριστώ όσους με έκαναν πιο δυνατή μέσα από τις αρνητικές τους προτροπές. Θέλω να τους πω δημόσια ότι δεν τα ξέρουν όλα, ότι η επιφανειακή τους προτροπή σε άλλα ταξίδια είναι για να καλύψουν τις δικές τους ατέλειες, ότι αυτό η κοινωνική συνείδηση το γνωρίζει και ότι τίποτα δεν μένει κρυφό κάτω από τον ήλιο. Θέλω να τους πω ότι το σκοτάδι, που τόσο αγαπούν, δεν πρόκειται να καλύψει τα ανομήματα  τους, γιατί ακόμα και αν υπήρχε ισοβίως, θα προσάρμοζα  την όρασή μου για να μπορώ να συνεχίσω «το ταξίδι στο γύρο του κόσμου».

ΣΤΑΣΗ:...ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

*Αυτό το άρθρο θα δημοσιεύτεί στην εφημερίδα "Σταθμός " στην Κω στις 24-3-11.